Dokuz günlük tatil bir çırpıda bitti ve kürkçü dükkanına dönmek için yola çıktım. Her ne kadar Pazar günü sabah saatin 10'una bilet bulduğuma ilk başta üzülsem de yolların halini görünce şükrettim...
Malum bu yaşıma kadar hiç böyle bir deneyimim olmamıştı...
Ana-baba yanında lise-üniversite tahsili...
Adana'ya bir saatlik bir mesafede (İskenderun) üstelik toplamda sadece 9 ay süren ilk mecburi hizmet...
Aksaray da benim ilk uzun(!) mesafe, ilk aileden ayrı kalış deneyimim olmuş oldu...
Neyse alttaki fotoğraf binmiş olduğum otobüsün koltuğundan,oturduğum yerden hiç kalkmadan -sanmayın ki tembellikten- önümüzdeki konvoyumsu şey :)
**
ps 1. Bu uzun -sadece maksimum dört saatlik- yolculuklar ara sıra kendimi dinlememe yol açıyordu. Ama bu sefer iki velet kendimi değil; kendilerini dinlememe neden oldular...Buradan ebeveynlerini sevgi ve saygıyla anıyorum.
ps 2. Aslında şarkı hoş ve de yolculuğumu düşünürsek çok manidar :))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder